PJ برگشت... با یه برنامه کاملاً جدید!

- می​بافمت وطن...

اممممم... نه!

- می​سابمت وطن...   (توضیح: ساب نوعی وسیله​ی صوتی​ است که در پشت خودروهای شخصی می​گذارند.
- می​خارمت وطن...    (توضیح: ندارد!)
- می​مالمت وطن...    (توضیح: @#×*@&%!!!)
...

عكس پرسنلي ازم خواس. 12- 10 بار رفتم تو همت و نيايش و يادگار تو خط سبقت با تمام توان دويدم. دوربینا همشون حتي فلاشم زدن ولي عكساش نيومد. چیکار کنم؟

غروبا که می​شه روشن چراغا می​آن از مدرسه خونه کلاغا

* A stands for Abstract

هرمس، سرهرمس، از همون قدیما قصه​گو بود... و هست. مهم نیست چی می​گه. خوب می​گه. گاهی خودآگاهت می​دونه که یه جای کار ایراد داره، اما خودآگاهت کلن به .... با نی​لبکش سل و ر بمل می​زنه که ناخودآگاهت ناخودآگاه می​آد می​شینه لب پنجره و زل می​زنه به لبخند مهربون/زیرکانه​ش  و به یقه بازش!

پی​نوشت: معلومه؟ تابلو؟

وه چه زیبا بود اگر پاییز بودم
وحشی و پرشور و رنگ امیز بودم

شاعری در چشم من می خواند شعری 
در کنارم قلب عاشق شعله می زد

کاش چون پاییز بودم
کاش چون پاییز بودم

در شرار آتش دردی نهانی
نغمه من همچو آوای نسیم پرشکسته

آشوب تابستان عشقی ناگهانی
سینه ام منزلگه اندوه و درد و بدگمانی

کاش چون پاییز بودم
کاش چون پاییز بودم

پی​نوشت: گاس یه روز MP3 اش رو هم براتون گذاشتیم!

مهمان بودیم. همه​اش را! اول بامداد، بعد کوکا و هرمس. در حین کوکا و هرمس هم مهمان ادریس یحیی شدیم. ما از همه ممنونیم. خیلی ممنونیم. خوشمان گذشت یا شاید خوش گذشتمان. جوجه​ها خوردیم.
آب و دریا را تقریباً ندیدیم (از تنبلی خودمان بود، آب دو و نیم دقیقه آن طرف​تر بود)، اما بر بلندای جنگل​های مازندران رفتندمان (بردندمان؟) ادریس یحیی. جوجه​ها خوردیم.
بی​معرفت هم بودیم که کوکا و هرمس را نهادیم و آمدیم. باید که می​آمدیم. جوجه​ها خوردیم.
یک زمانی می​نویسیم در باب آن که ذات بودن در جایی برای خود سخت عجیب است. جوجه​ها خوردیم.
خوشمان گذشت، از همه ممنونیم. جو...

این​جا جای یه نوشته​س که شاید زمانی نوشته بشه. به یاد دو روز گذشته...دربند!

هر گاه با زنی می​خوابیدم، یکی از پیامبرانم را به او می​دادم...
هر گاه با زنی می​خوابم، یکی از امامانم را به او می​دهم...

...داوطلبان خدا کامنت بذارن لطفن!

دوستم که می​دوستمش دوستشه که بدوستشمه با دوستاش که دوستاششونه که بدوستمشون!

بدینوسیله به کلیة خوانندگان کامنت​های این وبلاگ، خصوصاً کامنت​های چند پست قبلی اعلام می​دارد نقش نویسنده این وبلاگ در ماجراهایی که پیش آمده، یا خواهد آمد تنها مک​گافین است. قضیه چیز دیگری است!

ای شمایان​هایی که بازی راه می​اندازید:
طبق معمول از یکی از دو محلی که در آن​جاها ایده می​تراود بیرون، یکی ایده تراوید بیرون و شد این پست/بازی. یک چیزهایی هست که ما داریم توی رسم​الخط و قواعد نگارشی​مون و غربی​ها - مشخصاً انگلیسی​زبان​ها - ندارند. بازی اینه: یه پست توی وبلاگ​تون بزنین، با همین عنوان گیم ما و هر چند تا از این موارد بلتین بنویسین. فکر نکنین. همونی که به ذهن​تون می​رسه بنویسین. چیزی که به ذهن خودم رسید کــــــــشـــــــــــــــــــــــــیـــــــــــــــــــده نوشتنه... هر قدر که دلت بخواد.
ما داریم و اونا ندارن.

http://www.wwwebart.com/riverart/paradise/festivals/persiangulf/persian/index.htm

توی حموم به یه نظریه جدید رسیدم. -سلام ارشمیدس!- سایه ما که تصویر من سه بعدی در جهان دو بعدیه. پس کارهای من هم سایه من سه بعدی در یه دنیای چاربعدی عجیب غریبه. اما... وقتی می​خوای سایه یه نفر رو ثبت کنی باید یه دوربین دستت بگیری، بیفتی دنبال ..ونش، اما اگه بره یه جایی که هیچ نوری نباشه که دیگه نمی​شه سایه​ش رو ضبط کرد. مادون قرمزم بزنی، خودشو می​بینی، اما سایه​ش رو نه. حالا... باهاس بگردیم ببینیم اون سبد/دوربینی که تو اون دنیاچاربعدی عجیبه-غریبه که کارهای ما رو جمع/ضبط می​کنه کجاها نور نیس نمی​تونه کار بکنه، اون وخ اون​جاها بریم ... کنیم.

پی​نوشت یک. تو حموم خیلی کارها می​کنن... حتی... والا!
پی​نوشت دو. عنوان این پست.
پی​نوشت سه. زنگ می​زنن... کیه؟... کی​بود؟... گدا بود.. پول می​خواس واسه سفره اربعین... می​گفت اسمم افلاطونه!